ข่าวอย่างเป็นทางการของสถิติการดาวน์โหลดสูงที่สุดใน 1 วัน ก็ออกมาได้หลายวันแล้ว หลายๆ คนคงไปช่วยดาวน์โหลดกันมา (ชาวลินิกซ์ส่วนใหญ่น่าจะร่วมทำสถิตินี้กันถ้วนหน้า ^^) ตัวเลขอย่างเป็นทางการจากเว็บ Mozilla คือ 8,002,530 ครั้ง

ก็เป็นอะไรที่น่าชื่นใจสำหรับวงการซอฟต์แวร์ opensource ที่สามารถเบียดแย่งชิงเก้าอี้ที่มีการแข่งกันกันอย่างรุนแรงมาได้ ถือว่าเป็นการ disprove กับทัศนคติของหลายๆ คนที่ไม่อยากใช้ opensource เพราะเชื่อว่าความสามารถด้อยกว่าซอฟต์แวร์ที่หลายๆ ตัวในท้องตลาด เป็นบทพิสูจน์เป็นอย่างดีว่าโมเดลแบบลักษณะที่เปิดให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการพัฒนานั้นจะช่วยให้ซอฟต์แวร์มีประสิทธิภาพดีขึ้น (หรือบางทีอาจจะแย่ลง) เมื่อดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วมันอาจจะเข้าใกล้คำว่าสมบูรณ์แบบในซักวันหนึ่งนั้นสามารถนำไปปฏิบัติได้จริง

ที่จริงแนวคิดลักษณะนี้ก็มีมานานแล้ว อย่างที่เห็นกันบ่อยๆ ก็คงเป็นเรื่อง Heuristic Algorithm หรือว่าจะเป็น Genetic Algorithm ที่มีลักษณะในปรับปรุงคำตอบให้ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่เราก็เพิ่งจะได้เห็นการนำมาปรับใช้กับผลิตภัณฑ์ต่างๆ เมื่อไม่นานนี้เอง จนผลิตภัณฑ์หลายๆ อย่างนำไปปรับใช้กันจนเป็นเทรนด์ในยุคนี้ไปเสียแล้ว (ถึงขั้นอุปกรณ์ต่างๆ เปิดสเปคกันให้เอาไปทำใช้งานกันหลายตัวแล้ว)

แต่ในยุคนี้ที่อะไรต่อมีอะไรได้นำโมเดลนี้มาใช้ก็มีกรณียกเว้นอยู่เหมือนกันนั่นก็คือแอปเปิ้ลที่เล่นเทคโนโลยีแบบปิดแต่สามารถชนะได้ด้วยการออกแบบที่ละเมียดละไมใส่ใจทุกรายละเอียดทำให้ได้ใจลูกค้าไปอย่างท่วมท้นจนถึงขั้นเป็นบริษัทที่มี brand royalty สูงที่สุดในโลกเลยทีเดียว (ซึ่งน้อยนักที่จะมีใครทำได้แบบนี้)

จะอย่างไรก็แล้วแต่เราก็คงก็รอดูและลุ้นกันต่อไปว่าจะมีซอฟต์แวร์ opensource ตัวไหนอีกบ้างที่จะติดตลาดได้แบบนี้อีก เท่าที่เห็นก็มีอยู่หลายตัวแล้ว เพียงแต่ว่าคนทั่วๆ ไปไม่มีโอกาสได้ใช้เท่านั้นเอง กรณีของ Firefox นี้ก็คงจะถูกนำไปเป็นกรณีศึกษาหลายๆ อย่าง ไม่ว่าจะเป็น ต้นแบบในการพัฒนาโปรแกรม การตลาด โมเดลธุรกิจ ฯลฯ ก้าวนี้จึงถือว่าเป็นก้าวแห่งความสำเร็จที่มีความหมายมหาศาลต่อวงการ opensource ซึ่งจะช่วยให้ชุมชนเกิดแรงบันดาลใจที่จะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ขึ้นมา อย่างต่อเนื่องและยั่งยืนต่อไป

แอบเสียดายเหมือนกันที่สื่อบ้านเรายังไม่ค่อยให้ความสนใจกับข่าวประเภทนี้

ps. สำหรับคนที่ช่วยดาวน์โหลดทำสถิติไปแล้วทาง Mozilla ก็ได้มอบประกาศนียบัตรเพื่อเป็นการขอบคุณมาให้ด้วย ตาม ลิ้งค์นี้ ครับ ^^

เมื่อวานระหว่างที่นั่งทานข้าวที่ร้านละมุนคาเฟ่ (ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย) ผมเห็นลุงคนหนึ่งเดินลังเลอยู่หน้าร้านก่อนที่แกจะตัดสินใจเดินเข้ามาในร้าน แกมองไปรอบๆ ซึ่งก็ไม่ได้มีใครสนใจแกมากนัก บังเอิญว่าพี่บอลวงสครับมองคุณลุงคนนี้แกเลยเดินเข้าไปหา ผมก็เหลือบมองว่าแกขายอะไรบังเอิญได้กลิ่นธูปลอยมาเลยรู้ว่าลุงแกขายธูป มีคนในร้านซื้อไป 2 กล่อง แล้วแกก็เดินจากไปอย่างเหงาๆ แต่ละย่างก้าวนั้นของลุงคนนั้นดูเลื่อนลอยเหมือนกับไม่รู้ว่าข้างหน้าจะขายได้อีกซักเท่าไหร่ได้แต่ฝากชีวิตไว้กับธูปในถุงใบใหญ่ ซึ่งผมก็ยังไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก

ตกกลางคืนผมไปนั่งดื่มกับเพื่อนอยู่หน้ามหาวิทยาลัยระหว่างที่คุยกันไปได้ซักพักก็มีลุงอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา ตอนแรกผมกับเพื่อนก็นึกว่าแกจะมาขอเงิน ปรากฎว่าแกยื่นเศษกระดาษเล็กๆ มาให้แผ่นหนึ่งในนั้นมีเบอร์โทรศัพท์ ผมเลยถามแกว่ามีอะไรรึเปล่า แล้วแกก็เริ่มตอบคำถามผมอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ …

เท่าที่ฟังได้ความว่าลุงแกตกรถไม่มีคนมารับแกตอนนั้นเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วแกอยากให้ผมโทรไปที่เบอร์นี้หน่อย ผมก็เลยโทรให้หลังจากโทรเสร็จก็นั่งคุยกับแกนิดหน่อย เจ้าของร้านก็ยืนอยู่ใกล้ๆ คงไม่อยากให้ลุงมารบกวนพวกผมมากนัก แกบอกว่าแกเป็นคนร้อยเอ็ดเพิ่งมาขายธูปวันนี้วันแรก ผมเลยถามลุงว่าเอาเบียร์ซักแก้วไหม ลุงแกปฏิเสธแล้วบอกผมว่าเลิกมา 3 ปีแล้ว ดูอาการแล้วเหมือนกับว่าแกอยากจะพูดอะไรซักอย่าง พอเจ้าของร้านเห็นว่าหมดธุระแล้วก็จะเชิญลุงแกออกไป จู่ๆ แกก็นั่งคุกเข่าแล้วเล่าว่าวันนี้แกเพิ่งมาทำงานวันแรก ไม่มีใครสนใจแกเลยถูกทิ้งไว้ที่นครปฐม สิ่งที่ยึดเหนี่ยวมีเพียงสิ่งเดียวคือความหวังที่แกจะได้บรรจุให้เข้าทำงานในบริษัทนี้หากขายได้ซักระยะหนึ่ง…

จากนั้นเจ้าของร้านก็ได้ตัดบทแกก็ทำท่าจะไปแล้วหันกลับมามองที่โต๊ะของผมก่อนจะโน้มตัวลงขอบุหรี่หนึ่งมวน ผมเลยถามเพื่อนว่ามีเศษเงินให้ลุงแกไว้โทรหาคนมารับด้วยรึเปล่า ผมก็จะยื่นบุหรี่ให้แกบังเอิญเจ้าของร้านเบรคผมไว้แล้วไปหยิบบุหรี่ที่ไว้แบ่งขายกับเศษเงินมาให้…

สุดท้ายแกก็เดินจากไปโดยที่แกยังไม่รู้ว่าที่ๆ แกยืนนั้นคือที่ไหน รู้แต่เพียงแค่ว่าแกต้องเดินตรงไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเห็นไฟจราจรแยกหน้า ซึ่งไม่รู้ว่าแยกนั้นอยู่อีกไกลแค่ไหน คงเหมือนกับความหวังของแกที่ต้องขายธูปไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้เข้าทำงานเต็มตัว ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะมาถึงเมื่อไหร่ เช่นกัน…

เดี๋ยวนี้ผมถามน้องถามนุ่งโรงเรียนเดี๋ยวนี้มีคลาสพิเศษมากมายไม่ว่าจะเป็นหลักสูตรอินเตอร์ ภาษาจีนเอย อะไรเอย ฟังแล้วปวดหัว อยากจะรู้ว่าเดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรกันไปหมดค่านิยมต่างๆ มันก็เริ่มเปลี่ยนไป อย่างตอนที่ผมเด็กๆ อยู่ประถมยังไปเล่นแถวทุ่งนาไล่จับปูปลาได้อยู่เลยไม่เห็นต้องมากังวลกับเรื่องเรียนพิเศษอะไรก็ไม่รู้ เห็นแล้วรู้สึกเวทนายังไงไม่รู้เวลาเห็นเด็กชั้นอนุบาลไปเรียนพิเศษเพื่อจะสอบเข้าโรงเรียนสาธิตชื่อดังแห่งหนึ่ง (คนสอบเป็นพันรับไม่ถึงร้อย) ภาพผู้ปกครองที่เห็นก็เหมือนกับหน้ามืดตามัวยืนกางร่มตากฝนรอรับลูกที่อายุไม่ถึง 7 ขวบเรียนที่กำลังจะเรียนพิเศษเสร็จ

เด็กทุกคนต้องเป็นคนพิเศษกันหมดใช่มั้ยวะ! เดี๋ยวนี้ห้องของเด็กธรรมดาอย่างผมมันแทบจะหาไม่ได้ (หรือว่าตั้งมาแต่ชื่อกันแน่) ยิ่งเด็กที่อ่อนนี่คงไม่ต้องพูดถึงกันเลยคงจะถูกอาจารย์เมินแถมมองว่าเป็นขยะอีก ในเมื่อเด็กมันไม่มีที่อยู่แล้วจะไม่ให้มันหันหลังให้กับการศึกษาได้ยังไงล่ะ แล้วถามจริงๆ เถอะพ่อแม่ที่มีเพาเวอร์พอที่จะพาลูกไปกวดวิชาอะไรต่อมิอะไรได้นี่ผมเห็นแค่พ่อแม่ชั้นกลางขึ้นไปนะ ในเมื่อการศึกษามันโอบอุ้มแต่คนเก่ง คนอ่อนไม่มีทางไปแล้วจะให้คนที่ถูกลืมคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเหล่านี้ ลืมตาอ้าปากได้อย่างไรกัน

ที่หนักที่สุดคงจะเป็นเรียนเหี้ยอะไรมาตั้งเยอะแยะแต่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไรอยากเป็นอะไร

สุดท้ายระบบการศึกษาบ้านเราไม่ว่าจะเปลี่ยนรูปแบบไปยังไงเป้าหมายก็อยู่ที่มหาลัย(ชั้นนำ)อยู่ดี

ปล. เขียนมาจาก bias ส่วนตัว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ตอนที่ยังเรียนประถมผมจำได้ว่าวิชาภาษาไทยจะมีให้หัดแต่งประโยคแปลกๆ เน้นสั้นๆ ได้ใจความ แล้วอาจารย์ก็จะยกเหตุการณ์ขึ้นมา แล้วให้แข่งกันแต่งว่าใครจะสั้นแล้วรู้เรื่องที่สุด (มีรางวัลเป็นลูกอม)

ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าจะได้ใช้ประโยชน์อะไรโทรศัพท์ก็มีใช้แล้ว (ก็ไม่เคยได้ใช้เลยจริงๆ) นับวันเทคโนโลยีก็ยิ่งทำให้โทรเลขก็เป็นเพียงของโบราณดูคลาสสิคในสายตาเด็กยุดปัจจุบัน

ผมก็จำไม่ได้แล้วว่าไปอ่านประวัติเรื่องโทรเลขมาจากไหนจำได้ก็เพียงคร่าวๆ เท่านั้นเอง

ผู้คิดค้นเครื่องมือสื่อสารนี้ก็คือ แซมมวล มอร์ส ส่วนแรงผลักดันที่ทำให้เขาคิดค้นเจ้าเครื่องนี้ได้สำเร็จมาจากการได้รับข่าวการเสียชีวิตของภรรยาช้าไป 3 วัน เนื่องจากจดหมายเดินทางมาถึงช้า

เหตุผลดูเหมือนจะไม่มีอะไรมากแต่มันก็ส่งผลให้พลิกโฉมการสื่อสารในยุคนั้นไปทั้งโลกเลยทีเดียว ลองมองในยุคของเราๆ กันบ้าง บางทีคนที่นั่งๆ เล่นเน็ตกันอยู่นี้อาจจะเป็นผู้พลิกโฉมเทคโนโลยีอะไรซักอย่างก็เป็นได้ ยิ่งในยุคของเว็บ 2.0 ด้วยแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย…

หลังจากที่กระแสของภาพยนต์เรื่องปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่น ที่มี น้องอ้อย (นามสมมุติ) ดาราชื่อดังแดนเจ้าแม่เอวีร่วมประชันบทบาทด้วย ทำให้เกิดประชาชนเกิดการชุมนุมกันหน้ารัฐสภาโดยเรียกร้องให้ผ่านกฎหมายซื้อขายวัสดุอุปกรณ์ผู้ใหญ่อย่างถูกกฎหมาย จากการสัมภาษณ์ของทีมงาน ได้สัมภาษณ์ นายเซ็ง แซ่เป็ด อาชีพค้าของเก่าหน้ารัฐสภาหนึ่งในผู้ชุมนุม ได้กล่าวว่าขณะนี้ในตลาดใต้ดินผลงานของดาราชื่อดังคนนี้มีความต้องการสูงมากทำให้ขาดตลาดและตนก็มาเก็บของเหลือใช้แถวๆ นี้เห็นคนเยอะเลยคิดว่าน่าจะมีของให้เก็บไปขาย

ซึ่ง ณ ตอนนี้สภาผู้แทนราษฎรได้เปิดวาระการประชุมเป็นการด่วนถกปัญหาด้านกฎหมายและจริยธรรม

อย่างไรก็ตามมติอย่างไม่เป็นเอกฉันท์ในที่ประชุมนั้นกฎหมายข้อนี้ชนะผลโหวตไปได้ด้วยคะแนนท่วมท้น ซึ่งถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงคาดว่าจะสามารถบังคับใช้ได้ภายในวันนี้ และยังไม่เห็นองค์กรณ์ใดลุกมาต่อต้านกฎหมายฉบับนี้

ที่มา : ผู้จัดการออนไลน์