ปัจจุบันนี้การพัฒนาซอฟต์แวร์นั้นมีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง แต่สิ่งที่ดูจะยังเป็นเช่นเดิมคือการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัย ไม่ทราบว่าที่อื่นเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่ได้เรียนตั้งแต่เข้ามา คือ
ความพยายามที่จะสอนให้เขียนโปรแกรมได้ (ซึ่งคนละอย่างกับการเขียนให้เป็น)
ซึ่งเมื่อพิจารณาดูแล้วอาจจะผิดตรรกะไปซักหน่อย เพราะ ความต้องการให้เขียนโปรแกรมได้เร็วที่สุดจึงมุ่งไปที่วิธีการเขียนมากกว่าการสร้างพื้นฐานความเข้าใจในองค์ประกอบของการเขียนโปรแกรม
ผลที่ตามมาก็คือ นักศึกษาไม่สามารถปรับตัวเข้ากับวิธีการพัฒนาในภาษาแต่ละภาษาที่แตกต่างกัน บางทีภาษาหนึ่งทำเรื่อง A ได้ง่าย แต่สำหรับเรื่อง B อาจจะทำได้ยากมาก ซึ่งทำให้สิ้นเปลืองเวลาในการพัฒนา และด้วยเหตุผลที่ได้ฟังกันอยู่เสมอว่า
เมื่อวิธีคิดได้ ใช้ภาษาอะไรก็ได้ คงไม่อาจเป็นจริง…
สิ่งที่เห็นอยู่ทุกวันนี้คือหลายๆ คนใช้เครื่องมือโดยที่ไม่รู้ว่ามันเหมาะกับงานหรือไม่
กลายเป็นต้องวิ่งอ้อมโดยไม่จำเป็น
เมื่อเวลาโปรเจ็กปิดเทอมมาถึง งานที่อาจารย์สั่งใหญ่เกินกว่าความสามารถเครื่องมือที่เรียนจะรองรับได้ พอจำเป็นต้องเปลี่ยนเครื่องมือเลยเกิดปัญหาขึ้นมา หรือ กรณีกลับกันงานที่อาจารย์สั่งมีขอบเขตนิดเดียวแต่เครื่องมือที่ใช้นั้นทรงพลังมากอย่างนี้ก็เหนื่อยแบบไม่จำเป็นอีกเช่นกัน
ดังนั้น…
สิ่งที่ควรจะเป็นน่าจะเป็นการสอนให้นักศึกษาเข้าใจเรื่องการพัฒนาซอฟต์แวร์มากกว่า ว่ามีลักษณะอย่างไรธรรมชาติของมันเป็นอย่างไร วิชาที่น่าจะมีการสอนตั้งแต่เข้าเรียนเลยน่าจะเป็นวิชาพวก Programming platform อะไรพวกนี้ ก่อนที่จะสอนเรื่องวิธีการเขียนโปรแกรม หรือสอนควบคู่กันไป เพื่อให้ผู้เรียนเข้าใจภาพรวมของมัน
คิดว่าคงจะดีอยู่ไม่น้อย?
เห็นด้วยกับการเข้าใจลักษณะธรรมชาติของงาน ก่อนจะลงมิอทำงาน
แต่อย่างไรก็ตาม ผมนึกเรื่องเปรียบเทียบได้อย่างหนึ่ง คิดว่าจะเป็นอีกมุมมองของเรื่องนี้
เครื่องเขียนที่รู้จักกัน ก็มีดินสอ ปากกาลูกลื่น
แรกเริ่มครูที่โรงเรียนต้องสอนให้เด็กรู้จักใช้ดินสอก่อน สอนให้ลากเส้นตรงด้วยดินสอ สอนให้ลากเส้นเป็นรูปต่างๆ สอนให้รู้ว่าเมื่อไรที่ดินสอทู่ เมื่อไรที่เขียนผิดและควรลบ
จากนั้นเมื่อเด็กคล่องแล้ว ก็สอนให้ใช้ปากกาลูกลิ่นที่ลบยาก สอนการใช้ลิควิด
เมื่อเด็กใช้ปากกาลูกลื่นได้ ครูถึงสอนได้ว่า งานไหนเหมาะกับเครื่องเขียนชนิดใด ดินสอเหมาะกับการวาดรูป ปากกาลูกลื่นเหมาะกับการเขียนข้อความการจดงาน ปากกาเมจิคเหมาะกับงานบนกระดาษขนาดใหญ่
มุมมองของเรื่องนี้ที่ผมอยากบอกก็คือ เด็กเขียนเป็นก่อนที่จะรู้ถึงความเหมาะสมของเครื่องเขียนครับ
แต่ดินสอกับปากกาไม่ได้ใช้ยากกว่ากันมากนี่ครับ ^^
มิได้ต้องการแสดงให้เห็นว่าอะไรยากกว่าอะไรครับ
อยากบอกในมุมที่ว่า กว่าจะรู้ว่าปากกามีหน้าที่แตกต่างจากดินสอยังไง
เหมาะกับงานแบบไหน มีข้อดีข้อเสียอย่างไร
มันก็ต้องหัดเขียนด้วยดินสอให้เป็นก่อน
ก็ขึ้นอยู่กับคนสอนว่าเขาจะมองอะไรเป็นดินสอ
หรือจะสอนเด็กใช้ดินสอ ปากกา ปากกาเคมีไปเลย
ทั้งที่ยังเขียนหนังสือไม่เป็น อย่างนี้ก็คงไม่ไหว
ผมว่ามันเทียบกันไม่ได้นะ เรื่องที่ผมพูดอยู่นี่คือการให้ศึกษาสภาพแวดล้อมรวมๆ ก่อน แล้วเค้าจะเริ่มด้วยอะไรก็ว่ากันไป
จุดที่ผมต้องการสื่อก็คือคุณกำลังคิดว่าการใช้ดินสอหรือปากกาไม่จำเป็นต้องรู้สภาพแวดล้อมการใช้ก่อน ซึ่งผมเห็นว่ามันก็ไม่ถูกต้องทั้งหมด
ตัวอย่างที่คุณยกมาว่าดินสอกับปากกา คนที่หัดเค้ารู้แล้วว่าสภาพแวดล้อมมันคือการใช้กับสมุด เพียงแต่ว่าการเรียนรู้นั้นมันแทบจะเป็นคอมมอนเซ้นส์เลยไม่ต้องทำความเข้าใจอะไร
อ้าวไปกันใหญ่แล้ว
ผมไม่ได้บอกนี่นาว่า ผมคิดว่า
“การใช้ดินสอหรือปากกาไม่จำเป็นต้องรู้สภาพแวดล้อมการใช้ก่อน”
ขออภัยที่มารบกวนใน blog นี้ครับ