คนขายธูป

เมื่อวานระหว่างที่นั่งทานข้าวที่ร้านละมุนคาเฟ่ (ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย) ผมเห็นลุงคนหนึ่งเดินลังเลอยู่หน้าร้านก่อนที่แกจะตัดสินใจเดินเข้ามาในร้าน แกมองไปรอบๆ ซึ่งก็ไม่ได้มีใครสนใจแกมากนัก บังเอิญว่าพี่บอลวงสครับมองคุณลุงคนนี้แกเลยเดินเข้าไปหา ผมก็เหลือบมองว่าแกขายอะไรบังเอิญได้กลิ่นธูปลอยมาเลยรู้ว่าลุงแกขายธูป มีคนในร้านซื้อไป 2 กล่อง แล้วแกก็เดินจากไปอย่างเหงาๆ แต่ละย่างก้าวนั้นของลุงคนนั้นดูเลื่อนลอยเหมือนกับไม่รู้ว่าข้างหน้าจะขายได้อีกซักเท่าไหร่ได้แต่ฝากชีวิตไว้กับธูปในถุงใบใหญ่ ซึ่งผมก็ยังไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก

ตกกลางคืนผมไปนั่งดื่มกับเพื่อนอยู่หน้ามหาวิทยาลัยระหว่างที่คุยกันไปได้ซักพักก็มีลุงอีกคนหนึ่งเดินเข้ามา ตอนแรกผมกับเพื่อนก็นึกว่าแกจะมาขอเงิน ปรากฎว่าแกยื่นเศษกระดาษเล็กๆ มาให้แผ่นหนึ่งในนั้นมีเบอร์โทรศัพท์ ผมเลยถามแกว่ามีอะไรรึเปล่า แล้วแกก็เริ่มตอบคำถามผมอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ …

เท่าที่ฟังได้ความว่าลุงแกตกรถไม่มีคนมารับแกตอนนั้นเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วแกอยากให้ผมโทรไปที่เบอร์นี้หน่อย ผมก็เลยโทรให้หลังจากโทรเสร็จก็นั่งคุยกับแกนิดหน่อย เจ้าของร้านก็ยืนอยู่ใกล้ๆ คงไม่อยากให้ลุงมารบกวนพวกผมมากนัก แกบอกว่าแกเป็นคนร้อยเอ็ดเพิ่งมาขายธูปวันนี้วันแรก ผมเลยถามลุงว่าเอาเบียร์ซักแก้วไหม ลุงแกปฏิเสธแล้วบอกผมว่าเลิกมา 3 ปีแล้ว ดูอาการแล้วเหมือนกับว่าแกอยากจะพูดอะไรซักอย่าง พอเจ้าของร้านเห็นว่าหมดธุระแล้วก็จะเชิญลุงแกออกไป จู่ๆ แกก็นั่งคุกเข่าแล้วเล่าว่าวันนี้แกเพิ่งมาทำงานวันแรก ไม่มีใครสนใจแกเลยถูกทิ้งไว้ที่นครปฐม สิ่งที่ยึดเหนี่ยวมีเพียงสิ่งเดียวคือความหวังที่แกจะได้บรรจุให้เข้าทำงานในบริษัทนี้หากขายได้ซักระยะหนึ่ง…

จากนั้นเจ้าของร้านก็ได้ตัดบทแกก็ทำท่าจะไปแล้วหันกลับมามองที่โต๊ะของผมก่อนจะโน้มตัวลงขอบุหรี่หนึ่งมวน ผมเลยถามเพื่อนว่ามีเศษเงินให้ลุงแกไว้โทรหาคนมารับด้วยรึเปล่า ผมก็จะยื่นบุหรี่ให้แกบังเอิญเจ้าของร้านเบรคผมไว้แล้วไปหยิบบุหรี่ที่ไว้แบ่งขายกับเศษเงินมาให้…

สุดท้ายแกก็เดินจากไปโดยที่แกยังไม่รู้ว่าที่ๆ แกยืนนั้นคือที่ไหน รู้แต่เพียงแค่ว่าแกต้องเดินตรงไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเห็นไฟจราจรแยกหน้า ซึ่งไม่รู้ว่าแยกนั้นอยู่อีกไกลแค่ไหน คงเหมือนกับความหวังของแกที่ต้องขายธูปไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้เข้าทำงานเต็มตัว ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะมาถึงเมื่อไหร่ เช่นกัน…