เดี๋ยวนี้ผมถามน้องถามนุ่งโรงเรียนเดี๋ยวนี้มีคลาสพิเศษมากมายไม่ว่าจะเป็นหลักสูตรอินเตอร์ ภาษาจีนเอย อะไรเอย ฟังแล้วปวดหัว อยากจะรู้ว่าเดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรกันไปหมดค่านิยมต่างๆ มันก็เริ่มเปลี่ยนไป อย่างตอนที่ผมเด็กๆ อยู่ประถมยังไปเล่นแถวทุ่งนาไล่จับปูปลาได้อยู่เลยไม่เห็นต้องมากังวลกับเรื่องเรียนพิเศษอะไรก็ไม่รู้ เห็นแล้วรู้สึกเวทนายังไงไม่รู้เวลาเห็นเด็กชั้นอนุบาลไปเรียนพิเศษเพื่อจะสอบเข้าโรงเรียนสาธิตชื่อดังแห่งหนึ่ง (คนสอบเป็นพันรับไม่ถึงร้อย) ภาพผู้ปกครองที่เห็นก็เหมือนกับหน้ามืดตามัวยืนกางร่มตากฝนรอรับลูกที่อายุไม่ถึง 7 ขวบเรียนที่กำลังจะเรียนพิเศษเสร็จ
เด็กทุกคนต้องเป็นคนพิเศษกันหมดใช่มั้ยวะ! เดี๋ยวนี้ห้องของเด็กธรรมดาอย่างผมมันแทบจะหาไม่ได้ (หรือว่าตั้งมาแต่ชื่อกันแน่) ยิ่งเด็กที่อ่อนนี่คงไม่ต้องพูดถึงกันเลยคงจะถูกอาจารย์เมินแถมมองว่าเป็นขยะอีก ในเมื่อเด็กมันไม่มีที่อยู่แล้วจะไม่ให้มันหันหลังให้กับการศึกษาได้ยังไงล่ะ แล้วถามจริงๆ เถอะพ่อแม่ที่มีเพาเวอร์พอที่จะพาลูกไปกวดวิชาอะไรต่อมิอะไรได้นี่ผมเห็นแค่พ่อแม่ชั้นกลางขึ้นไปนะ ในเมื่อการศึกษามันโอบอุ้มแต่คนเก่ง คนอ่อนไม่มีทางไปแล้วจะให้คนที่ถูกลืมคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเหล่านี้ ลืมตาอ้าปากได้อย่างไรกัน
ที่หนักที่สุดคงจะเป็นเรียนเหี้ยอะไรมาตั้งเยอะแยะแต่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไรอยากเป็นอะไร
สุดท้ายระบบการศึกษาบ้านเราไม่ว่าจะเปลี่ยนรูปแบบไปยังไงเป้าหมายก็อยู่ที่มหาลัย(ชั้นนำ)อยู่ดี
ปล. เขียนมาจาก bias ส่วนตัว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
