ผ่านมาแล้ว 4 วันอาการยังไม่ดีขึ้นเลยแฮะ สงสัยครั้งนี้คงเป็นหนักกว่าที่คิด พอกินยาทีดีขึ้นที พอยาหมดฤิทธิ์ก็นอนซมไข้ เมื่อไหร่มันจะอาการดีขึ้นหว่า เวลาเป็นไข้นี่จะรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปเนิ่นนานซะเหลือเกินทั้งๆ ที่เพิ่งจะพ้นไป 1 ชม. – -”
วันนี้ตื่นแต่เช้าเลยออกไปหาอะไรกินว่าจะไปกินโจ๊กหน้า ม. ซักหน่อยวันนี้ก็ดันไม่มาขายอีก เลยนั่งกินร้านขายโอวัลตินใกล้ๆ แทน ระหว่างที่รอก็หา นสพ. มาอ่าน
ก็เห็นลุงแก่ๆ คนหนึ่งเนื้อตัวสกปรกมอมแมมทีเดียว แกนั่งกินโอวัลตินกับปาท่องโก๋ อย่างละเมียดละมัยบวกกับอาการสั่นของมือแกแล้ว ดูราวกับว่านี่คืออาหารมื้อที่เยี่ยมที่สุดของวันเลยทีเดียว
ผมนั่งดูลุงคนนั้นอยู่พักนึงแล้วในหัวมันก็คิดไปว่า สิ่งที่เรียกว่าความสุขที่คนเราพยายามไขว่คว้ากันนี่มันไม่ได้ไกลเกินไปเลย มันอยู่รอบๆ ตัวเรานี่เอง ขึ้นอยู่กับว่าเรามองเห็นมันรึเปล่า
ลุงคนนี้ทำให้ผมได้คิดอะไรหลายๆ อย่าง
อาหารธรรมดาๆ ในสายตาใครหลายๆ คนอาจมีค่าดุจเพชรเม็ดงามสำหรับใครบางคน พอนึกว่าแม่เรากินอะไรอยู่แล้วเรากินอะไรก็อยากจะพาแม่ไปหาอะไรดีๆ กินบ้างแต่ตอนนี้เงินก็ยังขอแม่ใช้อยู่ดังนั้นเราก็ไม่ควรที่จะกินอะไรฟุ่มเฟือยนัก กินแต่พอดีๆ ก็พอแล้ว
สักพักลุงคนนั้นก็กินเสร็จแล้วแกก็ค่อยๆ เดินจากไปจนลับสายตา
ลุงคนนี้ทำให้อาหารเช้ามื้อนี้ของผมอร่อยยิ่งนัก
อื้ม พยายามเข้านะ
เออใช่อย่างที่เมิงบอกเลย ” พอนึกว่าแม่เรากินอะไรอยู่แล้วเรากินอะไรก็อยากจะพาแม่ไปหาอะไรดีๆ กินบ้างแต่ตอนนี้เงินก็ยังขอแม่ใช้อยู่ดังนั้นเราก็ไม่ควรที่จะกินอะไร ฟุ่มเฟือยนัก กินแต่พอดีๆ ก็พอแล้ว ”
กูเห็นแล้วว่าเมิงพูดจริงทำจริง เพราะเมิงแดกแต่ลีโอ ไม่ค่อยแดกไฮเนเกนต์เลย เห็นแดกลีโอแมร่งทุกวัน
เวน – -”
นั่นดิหลุดฟอร์มว่ะช่วงนี้ เร่งไม่ขึ้นเลยด้วย
ว่าแต่กรูว่ามรึงจะแดกอะไรก็แดกไปเถอะขออย่างเดียว
อย่าไปแดกมากแล้วกันหญ้าน่ะเด๊วจะโง่ไปกันใหญ่…
เขียนได้ดีมากเลย ชอบๆ
ความสุขหาได้ไม่ยากเลยแฮะ
[...] Blog ของ Bentino เสียหน่อยได้อ่านบทความ อาหารมื้อที่ดีที่สุด [...]
[...] มากระซิบข้างหูผมว่า ลุงคนนี้คือ อาหารมื้อที่ดีที่สุด [...]